Brief aan Amber


Lieve Amber,

 Het is alweer zo lang geleden, dat ik afscheid van jou nemen moest. Nog steeds zijn er dagen dat ik je heel erg mis.

Je was er altijd voor mij. Meer trouw en liefde en vriendschap kan niemand zich wensen. Maar al die eigenschappen zijn dan ook eigen aan jouw soort. Een Rottweiler was je. Misschien uiterlijk niet de mooiste, maar qua karakter kon niemand aan jou tippen.

Nog zie ik voor me, hoe je daar lag op de bank. De dierenarts had je je laatste spuitje gegeven. In je ogen die laatste blik: “Ik moet nu gaan. Het spijt me.”

Een traan rolde over je lieve gezicht en toen was het voorbij.

Na jou zijn er andere Rottweilers gekomen en af en toe heb ik afscheid moeten nemen. Altijd weer deed dat heel veel pijn, dubbele pijn, omdat ik bij ieder afscheid weer dacht aan jou en hoe ik jou miste.

Een troost had ik echter: iedere keer kon ik tegen jou zeggen: “Amber, hier is er weer een, die ik niet langer kan vasthouden. Wil jij de zorg voor hem of haar van mij overnemen?”

Altijd weer vond ik rust in de zekerheid, dat jij dat ook deed. Altijd weer vond ik vrede in de wetenschap dat de hemel een speciale plek heeft waar Rottweilers spelen en wachten tot wij bij hen komen.

Binnenkort moet een lieve vriendin van ons haar Rottie laten gaan. De naam van de hond is Femke en ook haar stuur ik straks naar jou toe, zodat jullie samen veel plezier kunnen maken en zodat ook mijn vriendin weet, dat er goed wordt gezorgd voor haar lieve hondenkind.

Dag lieve Amber,
Tot ziens mijn kind.

Je hondenmama