Madam op oorlogspad

Het is zondagmorgen, maar het zou evengoed een woensdagavond kunnen zijn. De terreinen van hondenschool ’t Kruierke liggen er nog verlaten bij, maar daar zal snel verandering in komen.

Een na een komen de clubleden aanrijden. Alle soorten auto’s zijn erbij: stoere terreinwagens, luxe personenauto’s, zelfs een “lelijke eend”. Even divers als de auto’s zijn de bestuurders en passagiers. Maar één ding hebben ze gemeen: hun liefde voor honden in het algemeen en voor de eigen hond in het bijzonder. Allemaal hebben ze hetzelfde doel, allez bijna allemaal toch: een uurtje intensief trainen met hun hond. (Er zijn er natuurlijk ook altijd een aantal, die gewoon een uur of langer gezellig aan de toog komen hangen – al dan niet met hond).

Het parkeerterrein is gelegen naast het oefenterrein. Om daar te geraken dienen eerst enkele hindernissen genomen te worden.

De eerste meters van het “toegangsweggetje” zien er comfortabel genoeg uit en nodigen uit tot gas geven. Op regelmatige afstanden zijn echter waarschuwingsborden geplaatst, die zulk gedrag moeten ontmoedigen. “Pas op! Loslopende dieren,” staat daarop, en “Maximum snelheid 5 km per uur.” Na die eerste 20, 25 meters begint de narigheid. Een onverhard zandpad, langs weerskanten afgebakend met een draad, voert langs een paardenwei en een stal, via een mesthoop, naar een ruime parking. Dwars over het zandpad zijn bielzen aangebracht bij wijze van verkeersdrempels, die het hard rijden nog maar eens moeten  ontmoedigen.

De trouwe Kruieraars kennen de vreselijke gevolgen van een snelheidsovertreding al, maar van tijd tot tijd komen er nieuwelingen eens een kijkje nemen. Zo heel af en toe is er onder die nieuwelingen een – we weten niet of de oorzaak gezocht moet worden in een zekere mate van woordblindheid, of juist in een te grote vermetelheid – die de hindernis van het zandpad meent met zo groot mogelijke snelheid te moeten nemen."Liever de korte pijn”, denkt zo iemand waarschijnlijk. Helaas, dat is een grove misrekening, die resoluut afgestraft wordt.

Madam ligt op de loer. Telkens wanneer zij een overtreder bespeurt, ook al rijdt die slechts twee kilometer te hard, stormt zij naar buiten. Met een snelheid die grenst aan die van het geluid, spoedt zij zich naar de parking. Daar wacht zij, al dan niet gehuld in nachtgewaad (een schrikbeeld op zich) de boosdoener op, om die een flinke schrobbering te geven. In veel gevallen is het effect dermate afschrikwekkend, dat de meeste bezoekers het onmiddellijk voor gezien houden en rechtsomkeert maken.

Madam heeft op zo’n moment zoveel adrenaline door het vege lijf gieren, dat zij zich genoodzaakt ziet tot verdere actie. En daarmee treft zij dan ŕlle bestuurders en hun voertuigen.
Naast de bielzen graaft zij en graaft zij... tot er diepe greppels ontstaan. Zo creëert zij een waar hindernissenparcours. Voor de voornoemde terreinwagens is dat natuurlijk geen enkel probleem.
De algemene verwachting is echter, dat er een dag zal komen, dat diezelfde terreinwagens ingezet zullen moeten worden om alle andere, eveneens voornoemde maar inmiddels gestrande, auto’s uit deze gruwelijke wildernis te bevrijden.

Er komt een dag ... U bent gewaarschuwd!

Henneke Versteeg
18 april 2004