Over mij

'Ein leben ohne Rottweiler ist ein Leben, aber ein armes'. Een leven zonder Rottweiler(s) is een leven, maar een arm leven. Voor mijn gevoel is deze uitspraak volledig van toepassing op mijn leven. Weliswaar zijn er niet altijd Rottweilers geweest in mijn leven, dat in 1956 begon, maar zolang ik mij kan herinneren is er wel altijd plaats geweest voor dieren. Het was pas in 1985 dat de eerste Rottweiler mijn hart stormenderwijs veroverde. Amber was een 'afdankertje' en ruim een jaar oud toen ik haar bazinnetje mocht worden. Ze was misschien niet te mooiste Rottweiler, maar ze had een gouden karakter en dat was het vooral wat mij zo in haar aantrok. Ruim acht jaar hebben we samen lief en leed gedeeld en toen ik afscheid van haar nam, rolden er niet alleen tranen over mijn wangen, maar ook uit haar ooghoek ontsnapte een traan.
Hoewel ik wist dat er nooit weer een Amber zou zijn en er ook nooit een andere hond in zou slagen haar plaats in mijn hart in te nemen, stond het voor mij als een paal boven water dat er opnieuw een hond in mijn leven moest komen met dezelfde fantastische karaktereigenschappen - opnieuw een Rottweiler dus.
Bij het zoeken naar een puppy hield ik er in mijn achterhoofd al rekening mee dat ik ooit heel graag een nestje zou willen fokken. Het zou dus een pup van goede komaf moeten zijn en niet een, zoals sommige mensen wel durfden suggereren, van de Antwerpse Vogeltjesmarkt. In die tijd - 1994 - waren Rottweilers schaars en de zoektocht leverde dan ook heel wat frustraties op. Gelukkig werd er toch een leuke pup gevonden: Rosy van Hacynda, een jaar later gevolgd door Happy Donja from Royal Rotts. Nu werd het tijd om een kennelnaam aan te vragen. De naam Van Hapschaarshove verwijst naar Amber, de hond die de weg vrijgemaakt heeft voor de andere Rottweilers die haar op waardige wijze zijn opgevolgd. Hapschaar was de naam die mijn broer voor haar gebruikte wanneer hij haar uitdaagde voor een spel en waarop Amber altijd heel vrolijk en uitgelaten reageerde.

Met mijn toenmalige partner verhuisde ik van Nieuw Vennep naar Kaatsheuvel en daar werden onze eerste nestjes geboren. Dat ging niet allemaal van een leien dakje. Wij maakten beginnersfouten en kregen te maken met tegenslagen, maar daarvan heb ik heel veel kunnen leren.

Er brak een moeilijke tijd aan voor de Rottweiler in Nederland en in andere landen. In Nederland werd zelfs gesproken van een algemeen fok- en houdverbod. Het is daar gelukkig niet van gekomen. In plaats daarvan werd besloten tot invoering van de MAG-test. Wat ik over die test las deed mij besluiten met mijn honden Nederland te verlaten en mij te vestigen in BelgiŽ. Het hondenaantal was inmiddels opgelopen tot vijf Rottweilers en een Bullmastiff. Het zijn goede jaren geweest in BelgiŽ, natuurlijk met ups en downs, maar soms lijkt het wel of juist die 'downs' het leven rijker maken. Op de eerste drie 'Nederlandse' nestjes volgden in tien jaar tijd nog zeventien 'Belgische' nestjes. Ik heb er daarbij altijd naar gestreefd om vooral gezonde en sociale pups voort te brengen die ik als kleine zwarte engeltjes de wereld in stuurde om geluk en blijdschap te brengen in de gezinnen waar zij hun plaatsje mochten innemen. Dat streven zal ook in de toekomst niet veranderen!

Na mijn terugkeer in Nederland heeft het drie jaar geduurd voordat ik er klaar voor was om opnieuw een nestje te fokken. Dat dit zou gebeuren heeft voor mij altijd vast gestaan, maar hoe en waar... dat waren vragen waar eerst een antwoord op gevonden moest worden. Dankzij de hulp van een goede vriend en van mijn broer, die het goed vond dat ik zijn halve huis op zijn kop zette, is het dan toch zover gekomen en kon ik op 6 maart 2012 weer doen wat ik het liefste doe en waar ik goed in ben: puppy's helpen geboren te worden om ze vervolgens te laten opgroeien tot de zwarte (b)engeltjes waarnaar ik streef. Soms vragen mensen mij: "Waarom wil je perse hondjes fokken? Er zijn toch al genoeg hondjes in de wereld? De asielen zitten vol..." Het is goed om iedere keer opnieuw na te denken over het antwoord op die vraag. Waarom fokken? En waarom Rottweilers? Voor mij komt het antwoord op het volgende neer: In de eerste plaats - laat ik daar eerlijk over zijn - omdat fokken het mooiste is wat er voor mij bestaat. Maar als dat de enige reden zou zijn... misschien was het dan beter om ermee te stoppen. Veel levert het niet op, financieel gezien, en zit het een beetje tegen, dan kost het alleen maar geld. De belangrijkste reden is echter: Ik wil een bijdrage leveren aan een gezonde en sociale rottweilerpopulatie, Rottweilers leveren die waardige vertegenwoordigers zijn van hun ras: gezond in de kop en gezond van lijf en leden... en als ze dan ook nog mooi zijn...

Ik wens u veel plezier met het doorbladeren van deze pagina's!

Met vriendschappelijke groeten,

Henneke Versteeg