Puppy's, puppy's en nog eens puppy's

 

Meer dan tien jaren
twintig nestjes,
duizenden, letterlijk duizenden puppyfoto's...
Het was niet eenvoudig een keuze te maken.

Het zijn er al met al meer dan 150 geworden.
Ze staan niet in chronologische volgorde, wat jaren betreft.
Ik heb geprobeerd u een beeld te schetsen van hoe pups binnen mijn kennel opgroeien.
En natuurlijk - hoe kan het anders - vertel ik er een verhaal bij.

Veel plezier met kijken en lezen.

 
Ongeveer vier weken na de dekking: het moment van de waarheid! Dit soort beelden beloven: puppy's!


Een dag of zeven tot tien voor de verwachte geboorte
wijzen een dikke buik, soms met beweeglijke bulten
op de aanwezigheid van nieuw leven.

 
Stuitliggingen en kopliggingen komen bij honden ongeveer even vaak voor.
De mooiste geboortes zijn die waarbij het vlies nog intact is.


Even voelen of het buiten niet te koud is...

             
Af en toe heeft een pup een beetje hulp nodig.
Daarom zijn we er altijd bij.
(En ook omdat we niets willen missen natuurlijk!)


Het eerste en enige wat telt: MELK!

 
Zelfs in hun slaap is er maar n ding: MELK!


Al na een paar dagen beginnen de hoofdjes vorm te krijgen.

 
Tevreden hondjes, als de buikjes goed gevuld zijn...


Drie dagen oud en nog maar een handje vol...

 
De eerste dagen groeien de pups gemiddeld tien procent per dag en dat is goed te zien!


Veilig en vertrouwd in de goede zorgen van mijn Moeke.
 

 
Voorlopig zijn we wel nog volledig blind en doof...
Toch praten de mensen al honderd uit tegen ons en dat voelen we heus wel!


Ook de aanwezigheid van broertjes en zusjes is heel geruststellend!

 
Alles is nu al een oefening voor als wij groot zijn, ook dit 'standje Rottweiler'.


Nog even en dit past niet meer...

 
Nog niets gezien, nog niets gehoord... Toch kunnen wij dromen als de beste.
Waarvan? Dat blijft ons grote geheim!


Een warm en veilig nest, alle zorgen die we nodig hebben...
Voorlopig is dat alles wat ons helpen moet om op te groeien tot stoere en stabiele Rottweilers.

 
Wel zijn ze de kunst van moeilijke hoekjes zoeken al volledig meester.
Maar o, wat is moekes warme lijf toch heerlijk vertrouwd.


En zo'n sterke poot is natuurlijk een prima 'hangplek voor jongeren'.

    
Onze beweeglijkheid neemt toe met de dag, met als gevolg dat we ons nogal eens in lastige posities manoeuvreren.


Zolang mijn oortjes nog naar opzij wijzen
zijn mijn gehoorgangen nog niet (helemaal) open.

 
Ochtendgymnastiek met rek en strek oefeningen.


Zolang Moeke er maar is, is het leven zo goed!

 
Onze snoetjes krijgen steeds meer hun eigen karakteristieke uitstraling.


En terwijl de mensen zich over al die dingen vrolijk opwinden,
trekken wij ons nergens iets van aan!

 
Wij doen gewoon wat wij moeten doen: eten (of is het drinken?), slapen, groeien...
ja, en ook nog een paar andere dingen, maar een goed opgevoede pup praat niet over zulke zaken.


Kijk nou! Mijn oogjes beginnen open te gaan!

 
Meestal geeft Moeke melk in overvloed, maar heel af en toe moeten de mensenmama's een handje helpen.


Ons gewicht, of liever de toename daarvan, wordt van dag tot dag in de gaten gehouden.
Daarom dragen wij ook die gezellig gekleurde bandjes.

 
Zelf houden wij trouwens ook onze groei in de gaten en Moeke's poot gebruiken wij daarbij als meetlat.


Oogjes en oortjes zijn open; stappen gaat steeds beter...
Tijd om zelfstandig te leren eten!

              
Heeft er iemand een servetje?


Buikje gevuld, haren gewassen en gedroogd, slapen maar...
Want niet alleen van eten en liefde worden we groot;
ook slapen is van vitaal belang!

 
Stapelen maar! Aanschuiven mag ook...


Je zou het zo misschien niet zeggen,
maar dit slaapt dus echt heerlijk!

 
En dit slaapt natuurlijk nog veel beter!


Deze kant moet ook bruin worden!

 
'Je zou er zo bij willen gaan liggen,' zeggen ze hier.
Dat mag gerust hoor! Wij hebben (voorlopig) ruimte genoeg!


Alles is mooi aan ons, zelfs onze voetjes!

 
Gymnastische oefeningen voor gevorderden...


We gaan de wereld verkennen!
(Nou ja, wel kleine stukjes tegelijk h).

              
Wij zijn nog altijd op zoek naar een servetje...


Ook buiten de werpkist houdt Moeke alles scherp in het oog.


En dat geeft ons best een veilig gevoel!

 
Het tijdperk van spelen is aangebroken en spelen doen wij met alles wat we kunnen vastpakken...


Er komen vriendjes gezellig logeren...


Want alleen slapen is toch maar alleen slapen...

 
Nee, samen is echt veel gezelliger!


Maar nu wij eenmaal van de vrijheid geproefd hebben,
is er geen houden meer aan...

 
Luidkeels laten wij ons misnoegen blijken: Wij willen eruit!


En als er niemand luistert, dan proberen wij zelf een uitbraak te forceren!

 
Eten blijft een sociaal gebeuren, met prettig gezelschap, interessante conversaties en natuurlijk de meesterwerken van de kok!


Toegegeven, van onze tafelmanieren moet u niet teveel verwachten.

 
Hoezo eigenwijs?


Het wordt tijd om de buitenwereld te leren kennen...

         
maar in het begin is dat best een beetje griezelig!


En dan is het best lekker als je je verstoppen kunt.

 
Voor eten doen wij alles, dus ook onze schuilplaatsen verlaten!


En dan ontdek je de voordelen van 'buiten'
en wordt het gemis van een dak boven je hoofd ruimschoots goed gemaakt!

 
Er zijn hier namelijk allerlei attracties... Het lijkt Bobbejaanland wel!


Opblaasbare puppyzetel?

 
En je kunt hier je benen strekken en leuke spelletjes spelen...


Tikkie, jij bent 'm!

 
Er is hier een fantastische kruip-door-sluip-door-buis
waarvan we alleen de verplichte rijrichting nog moeten vastleggen,


maar waar je natuurlijk ook gewoon lekker kunt liggen
om de boel te overzien!

 
Voetballen!


We hebben geprobeerd een bandencentrum op te zetten,
Maar iedereen was op zoek naar afwijkende maten.

 
Dus gaan we weer verder waar we gebleven waren: met spelen!


En, ok, malle bokkensprongen maken.

 
Of lekker rollebollen... 't Is ons niet gauw gek genoeg!


En dan kom je ineens, helemaal onverwacht, een vriendje tegen.
Maar waarom kom jij niet met mij spelen?
En waarom is jouw neus zo hard?

 
Wie heeft hier die vuile boel van het eten laten staan?
Dat zal ik eens even snel opruimen!


's Nachts stoppen ze ons terug in de kist
en dat staat ons helemaal niet aan!

 
Maar ach, uiteindelijk blijken we moe genoeg te zijn en vallen we uitgeput in slaap.


Zo'n slaap die je meeneemt naar verre verten,
je allerlei avonturen doet beleven?
terwijl je toch weet: ik ben veilig thuis!

 
Lekker wegdromen in de armen van oude bekenden...


Omringd door alles wat vertrouwd is...

 
of... Sleeping with the enemy?


Het wordt nu wel tijd voor de oprichting van de eerte
VPVB - de Vlaamse Puppy Vakbond, want samen sta je sterk
als je je eisen kenbaar wilt maken.

 
Er volgden verhitte discussies, met name over het voorzitterschap. Af en toe kwam het zelfs tot een handgemeen!


Het kon natuurlijk niet uitblijven:
de overheid greep in
en de raddraaiers verdwenen achter de tralies.

         
De rest van ons schaamde zich diep en besloot de strijdbijl te begraven.


Om de partijen te verzoenen...

          
Als je te midden van zo'n vredig tafereel al geen vrede kunt sluiten...


Dan doet een fikse boswandeling de rest.

 
Thuisgekomen weer samen om de goedgevulde dis en alles is vergeven en vergeten!


Ook konden we weer vrijelijk gebruik maken van de attracties...
zoals de wipwap...

              
Een hele nieuwe spannende sluip-door-kruip-door-tunnel...


Tjonge, wat hebben we daar een lol mee gehad!

         
De dissidenten kregen nog wel een taakstraf opgelegd:
zij moesten een uur tuinieren.


Geen wonder dat we al snel zo moe waren, dat we wel overal konden slapen...

 
Sommigen vielen gewoon 'boenk' in slaap waar ze toevallig stonden!


Maar zoals dat hoort bij puppy's,
die vermoeidheid was ook snel weer voorbij...

              
Wij ontdekten dan ook dat er nog heel veel meer te ontdekken viel...

Al bleek achteraf niet alles de moeite waard.
Kun je je voorstellen?
Dit was een bal. Wat een prul!

 
Gelukkig kwam er toen al snel beter materiaal...


Zelfs in verschillende maten...

 
Denk nu niet dat wij zo klein zijn... Nee, die 'tennis'bal, die is zo groot!


We zijn ook naar de Zoo geweest...

 
En we mochten helpen de dieren te verzorgen. Leuk was dat!


Weleens gehoord van de Hangende Tuinen van Babylon?
Wel, wij hebben hier de hangende tuinmannen van Meerhout.
Ik weet niet of dat ooit als wereldwonder aangemerkt zal worden?

 
Onze aanstaande baasjes komen regelmatig op bezoek (dat is hier verplicht) en daar kijken wij steeds weer naar uit,
Want dat is heel belangrijk voor onze socialisatie, zeggen ze hier.


Een Rottweiler hoort onverschrokken te zijn...

         
En zelfverzekerdheid uit te stralen...


Maar ook een Rottweiler kan n mag weleens schrikken...

 
En zou zich dan het liefst verstoppen...


Dat is allemaal helemaal niet erg!

 
Als hij zich daarna maar goed herstelt (al is het met de steun van een vriendje).


Na alles wat wij hebben meegemaakt...

         
Gaan wij de toekomst met onze nieuwe baasjes
vol vertrouwen tegemoet!


We besluiten dit verhaal met een impressie van het eerste
- en voorlopig laatste - optreden van de Rottieband!


Watch out world!

Wij komen er aan,

De Rottweilers uit 'n goed nest!